Camille (1970) rekent haar werk tot de zogeheten lowbrow - kunst, - een term die voornamelijk duidt op een uitgesproken desinteresse voor de esthetiek van het kunst-establishment. Haar werk doet voornamelijk aanspraak op de door popcultuur en cartoons bevolkte verbeeldingswereld van de hedendaagse doorsnee-homo sapiens.

Door middel van haar claustrofobische en broeierige acrylschilderijen en (speelgoed)beeldjes vertelt zij korte verhalen uit een wereld waarin dood en horror verscholen zijn in beeldtaal die sterk doet denken aan de Disney en Max Fleischer producties van de eerste helft van de 20e eeuw.

Duidelijk een van de drijvende motieven achter haar vaak overbevolkte werk:

"I have a terrible fear of overpopulation, not just in terms of the number of humans, but regarding how indiscriminately we mow everything down without any respect for nature. The inherent problem with capitalism is that its principle is to keep growing. It's predicated on the notion that there are no limits." -- interview in Juxtapoz - maart 2006.