Sinds de jaren 80 verwierven de strips en andere grafische uitingen van Charles Burns bekendheid door publicaties in het 'lowbrow - underground' stripblad RAW, en vervolgens in talloze andere bladen. Black hole is voorlopig Burn's Magnum Opus, ten minste op het gebied van stripverhalen. Meer dan 10 jaar nadat hij deel 1 uitbracht is het deel 12 en de serie eindelijk af en gebundeld tot een geheel. Hmm, het is erg mooi geworden.
Fatalisme, sex, drugs, geslachtsziektes, maatschappelijke vervreemding en bizarre fysieke mutaties zijn de voornaamste motieven van Black Hole - een verontrustende beschrijving van de beleefwereld van tieners (en uiteraard ook Burns zelf) in een net niet helemaal doorsnee jaren 70 Amerikaans suburbia in stripvorm.
De twee hoofdfiguren in deze strip laten zich beide besmetten met een mysterieuze, door geslachtsgemeenschap overdraagbare aandoening. De ingrijpende fysieke en mentale mutaties die deze aandoening tot gevolg heeft, verzekeren dat hun zorgarme burgerlijke leventjes volledig zullen ontsporen. Vast een geweldige metafoor, maar waarvoor in godsnaam?
Het doet allemaal sterk denken aan AIDS, dat met name in de vroege jaren 80 synoniem was voor een aan de bijbelse melaatsheid verwante maatschappelijke verstoting en ontwrichting.
Hoewel er door recensenten van Black Hole lustig op los wordt gespeculeerd blijft de verhaallijn constant voldoende verwarrend en nietszeggend om zich te ontrekken aan eenduidige interpretaties. Het past allemaal goed in de donkerbewolkte punk / grunge traditie van het Seattle uit de jaren waarin Burns er opgroeide.
Burn's karakteristieke contrastrijke lichtspel geeft elke afbeelding een soort urgentie en onweerstaanbare spanning, waardoor de verhaallijn constant blijft boeien en overheersen. Hoewel zijn grafische stijl veel ontleent aan de klassieke Amerikaanse stripstijl van de jaren 40/50, is ook zijn affiniteit met de klare lijn duidelijk zichtbaar.
